Inmiddels vele impressies rijker na mijn aankomst 6 weken geleden in de hoofdstad Addis Abeba - Ethiopië.
 
Ik schets er 1 over de kinderen hier.

Terwijl ik naar mijn werk loop, valt mijn oog op een paar kinderen die langs een drukke weg aan het knikkeren zijn. Ineens moet ik denken aan het moment dat ik vlak voor mijn vertrek de laatste inkopen deed bij de Etos en een moeder tegen haar 5 jaar oude zoontje zei dat hij een zakje knikkers mocht uitzoeken. "Ik heb al knikkers, ik wil liever iets anders": was zijn antwoord.
Knikkeren: precies zoals bij ons. Een kuiltje met de hak in de aarde gedraaid, een in het zand getrokken lijn en knikkers. Dat wil zeggen: de meest ronde steentjes die ze konden vinden en doen dienst als. Knikkerterm "patatje mèt " kennen ze hier niet, denk ik. Wat zouden deze kindjes gezegd hebben als ze een zakje knikkers mochten uitzoeken??


Realistisch gezien weet ik dat de wereld zo in elkaar steekt maar wrang is het!


Een meisje van een jaar of 6 loopt al een hele tijd met me mee, een vies, kapot jurkje aan en op blote voetjes. Ze ziet alleen een "witte kop" (synoniem voor geld), ze ziet niet dat ik slippers draag en toch probeert ze haar schoonpoetskunsten aan mij te slijten. Geloof me als ik zeg dat je dan goed in je slippers moet staan om niet een keer overstag te gaan maar geld geven aan kinderen wordt afgeraden. Dit moedigt ze aan om op straat te bedelen en school te laten voor wat het is (als ze al de mogelijkheid hebben
om naar school te gaan, velen niet). 
Er leven hier zoveel kinderen op straat, voornamelijk aids weesjes. Ik vraag me niet eens af hoelang het geleden is dat ze voor het laatst een fatsoenlijke maaltijd hebben gehad ofde laatste keer dat ze gewassen zijn. Wat ik me afvraag is, wanneer ze voor het laatst een knuffel hebben gehad, getroost zijn of gewoon eens op schoot zijn genomen.

Ik zie een jongen op het randje van de stoep liggen aan een drukke straat. Hij ligt te slapen, een kapot vies spijkerjackje over zijn hoofd heen. Denk aan dat manneke van een jaar of 8 die een pak slaag kreeg omdat hij (waarschijnlijk) iets verkeerd gedaan had - hij werd met een voet tegen zijn hoofd geschopt. Die knul van 10 die zich door middel van een skateboard moet verplaatsen omdat hij geen benen heeft. De vele kinderen die hier overal papieren zakjes proberen te verkopen, bij de stoplichten automobilisten vragen om wat losse munten, met enorme bundels brandhout op hun rug lopen (vaak zwaarder dan het gewicht dat ze zelf zijn) of inderdaad schoenen poetsen. Ik kan zo nog even doorgaan....

Deze kinderen, ieders en tegelijkertijd niemands verantwoordelijkheid.

Gelukkig zijn er instanties waar sommige van deze kinderen naartoe kunnen. Sommige!

Weeshuis Save Heaven is een dergelijke instantie.

Een initiatief van Henk Oost, een man die ik leerde kennen in het vliegtuig hiernaartoe. Hij heeft zich ook het lot van de kinderen hier aangetrokken en de handen uit gestoken.

Save Heaven is een NGO waar op dit moment 12 wezen wonen (10 jongens en 2 meiden in de leeftijd van 4 tot en met 12 jaar). Het is een plek waar kinderen, kind kunnen en mogen zijn.

Het wordt gerund door Lena, van huis uit lerares, jong, energiek en zeer betrokken. Het weeshuis ligt aan een zandstraat. Het is een veilige en rustige plek. Er is een meidenkamer waar de 2 meiden slapen met de aller-kleinste, die zij voor een gedeelte mee opgevangen. De jongens slapen op de
jongenskamer. Een keuken waar de traditionele injerra wordt klaar gemaakt, een badkamer waar ze zich wassen en waar herinneringsplaten hangen dat zevoor elke maaltijd hun handen moeten wassen en hun tanden moeten poetsen. Eris een lichte ruimte waar de kinderen eten, spelen en studeren en de
huiskamer om gewoon even op een bank weg te kruipen.

Naast dit initiatief is Save Heaven druk bezig het programma uit te breiden dmv "community based" hulp.

Ze selecteren families in één van de armste wijken van Addis waar beide ouders aids hebben maar (nog) in leven zijn. Ze bereiden andere familieleden (ooms/tantes ed) voor deze kinderen tzt op te nemen. Ze steunen deze families zowel financieel als organisatorisch zodat de kinderen in hun eigen omgeving voort kunnen bestaan. Een goede ontwikkeling, zo bereik je meerdere kinderen en helpt ze een (naar omstandigheden) waardig bestaan opte bouwen.

Om deze projecten te steunen is hulp nodig. Voornamelijk financiële hulp,vandaar deze mail. Ik herinner me je aanbod tijdens mijn laatste tandartsbezoek mbt het steunen van gedegen, opportunistische (kleinschalige) projecten. Dit is er een! Ze hebben dringend nieuwe stoelen nodig en de huur voor komende maand moet nog betaald worden.

Henk, zelf ook lid van een Rotaryclub in Amstelveen, is graag bereid project Save Heaven persoonlijk toe te lichten. Ik zal hem jouw emailadres geven.

De kinderen die ik in Save Heaven gezien heb, zijn kind.

Speels, ondeugend, slim, schattig, vrolijk, geliefd, gedisciplineerd en goedlachs.

De glimlach van een kind...... - Ze hebben gelijk de Alberti's!


Ik hoop dat alles goed gaat in het Valkenswaardse, dank jou/jullie bij voorbaat en wellicht tot horens.



Houdoe of zoals ze hier zeggen Cow!

Katja Raaijmakers

Onderwijs Accomodatie De wijk Nieuws